خیلی کم مونده به روزی که براش دارم روز و شبها رو میشمارم.

زندگیم طعم زیتون میده. طعمتوت فرنگی. سیب ...

این روزهای گذشته و هفتهای که گذشت، شاهد یکی از تلخترین اتفاقهای زندگی و تلخترین سوگواریها بودم ... من توی زمان رسیدن به بهترین نعمت الهی خیلی کند دویدم و دیر رسیدم؛ اما از خدا میخوام تو باقی مسیر هم دیر از قطار پیادهمون کنه و هم به نوبت ... اونهم نوبتهایی که زود و ناغافل نمیرسن.

امشب و فردا شب هم که بخوابیم و بگذره

میرم به دیداری که دلم گرمه بهش.

گرم به اینکه خوب باشه. از خوبی شبیه همونی که خدا یک بار بعد اون امتحانا بهم داد. کمی صبورتر. کمی آرامتر. به همون مهربونی. به همون فهمیدگی.

صدای قلبت با اون حجم کوچولوی دو سانتی از دیروز تو دهن و گوشمه. و قلبم برای فردا خم یه جور دیگه میزنه ...

خدا به قلب من و تو توان بده پابهپای هم و همراه ماه، تا اونجا که میشه با هم بدویم. با هم برسیم.